Ρητό της ημέρας :  Η Αγία Γραφή είναι το βάθρο της προόδου και του πολιτισμού.   ΟΥΙΛΣΟΝ (ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ)
ΑΡΘΡΑ

Κλείσιμο ΑΘΕΙΣΜΟΣ-ΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΑΙΡΕΣΕΙΣ-ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κλείσιμο ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Κλείσιμο ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΑΤΕΡΕΣ -ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κλείσιμο ΒΙΟΗΘΙΚΗ

Κλείσιμο ΓΑΜΟΣ-ΣΧΕΣΕΙΣ-ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Κλείσιμο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ -ΕΞΕΛΙΞΗ

Κλείσιμο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Κλείσιμο ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ-ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ-ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ/ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κλείσιμο ΙΣΛΑΜ

Κλείσιμο ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ-ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ-ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

Κλείσιμο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ-ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ-ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Κλείσιμο ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ-ΦΥΣΗ

Κλείσιμο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ

Κλείσιμο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ-ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ-ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

   επισκέπτες

   επισκέπτες online

ΑΓΓΕΛΙΑ
ΓΑΜΟΣ-ΣΧΕΣΕΙΣ-ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ - ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ: ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ και ΔΙΑΚΡΙΣΗ

 

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ:

 

 

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ και ΔΙΑΚΡΙΣΗ

Η ομοφυλοφιλία ήταν πάντοτε ένα φαινόμενο που συνυπήρχε με τους ανθρώπους. Συνήθως θεωρούνταν κάτι αφύσικο, και κακό, και γιΆ αυτό οι ομοφυλόφιλοι ήταν σχεδόν πάντα σε δυσμένεια, άλλοτε ανεχόμενοι και άλλοτε διωκόμενοι από τις κοινωνίες. Μεταπολεμικά, μέσα στο πνεύμα της χορήγησης ανθρώπινων δικαιωμάτων σταμάτησαν στις Δυτικές χώρες οι διακρίσεις εναντίον τους. Παράλληλα όμως, αρχικά στις ΗΠΑ και μετά στη Δυτ.Ευρώπη (Αγγλία, Ολλανδία, κ.α.), με την «κοινωνική απελευθέρωση» της δεκαετίας του Ά60, άρχισε να αναπτύσσεται και ένα αυτοαποκαλούμενο «απελευθερωτικό κίνημα» των ομοφυλόφιλων. Αυτό το κίνημα, από την αρχή μέχρι και σήμερα, δεν έχει σαν σκοπό μόνο την κατάργηση των σε βάρος τους διακρίσεων ή διωγμών, κάτι που είναι απόλυτα σεβαστό, αλλά κάτι πολύ περισσότερο: τη διαμόρφωση μίας ομοφυλοφιλικής ιδεολογίας στη θεωρία, και την καθιέρωση ενός νέου τρόπου ζωής στην πράξη, μέσω θεσμών όπως ο γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων και η υιοθεσία παιδιών από αυτούς. Αυτή η ιδεολογική και θεσμική/κοινωνική καταξίωση της ομοφυλοφιλίας είναι κάτι το πρωτοφανές στην ανθρώπινη Ιστορία και ως τέτοιο φαινόμενο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με πολύ σοβαρότητα, προσοχή και διάκριση. Διότι είναι άλλο πράγμα η ομοφυλοφιλία ως ψυχοσεξουαλική κατάσταση ενός ανθρώπου και άλλο η ομοφυλοφιλική ιδεολογία, η προβολή του ομοφυλοφιλικού τρόπου ζωής που τη συνοδεύει, και η επισημοποίηση της συμβίωσης ομοφυλόφιλων ζευγαριών με γάμους και υιοθεσίες.

                Εξ αρχής ξεκαθαρίζουμε πως δεν πιστεύουμε σε οποιασδήποτε μορφής διακρίσεις ή διωγμούς (άμεσους ή έμμεσους) κατά των ομοφυλοφίλων ως ατόμων, π.χ. στην εργασία, στη γειτονιά, κλπ. Όχι μόνο παλαιότερες εποχές, αλλά και ο αιώνας μας υπήρξε μάρτυρας τέτοιων διωγμών (Ναζιστική Γερμανία, Σοβιετική Ένωση, κ.α.) Αυτοί οι διωγμοί χρησιμοποιούνται από την ομοφυλοφιλική ιδεολογία ως εφαλτήριο για τη διεκδίκηση της πλήρους αναγνώρισης, επισημοποίησης, έως και επιβράβευσης της ομοφυλοφιλίας από το κοινωνικό σύνολο. Αλλά το να πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο δεν δείχνει παρά έλλειψη ισορροπίας, διάκρισης και σοφίας, - και αν δεν γίνεται από άγνοια τότε γίνεται από πονηρά κίνητρα.

Είναι η ομοφυλοφιλία ένα κοινωνικό ρεύμα ή μία σεξουαλική και ψυχολογική κατάσταση των ατόμων, και άρα δεν θα έπρεπε να ασχολείται η κοινωνία με αυτήν ως ένα κίνημα που διεκδικεί, αλλά ως μία αδυναμία που θα πρέπει να βοηθηθεί; Μπορεί να είμαι υπέρ της αποποινικοποίησης της χρήσης των ναρκωτικών, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως επιδοκιμάζω τη χρήση τους, ίσα-ίσα τη θεωρώ επικίνδυνη για τους ανθρώπους, και όσοι έχουν πέσει σε τέτοιες καταστάσεις (όπως και στον αλκοολισμό) χρήζουν της βοήθειας, της συμπαράστασής μας και της αγάπης μας, και όχι διωγμούς ή διακρίσεις σε βάρος τους – όμως σε καμία περίπτωση η κοινωνία δεν πρέπει να δεχτεί τη διαφήμιση των ναρκωτικών ουσιών (φανταστείτε να διαφημίζονται όπως τα τσιγάρα ή τα ποτά!). Έτσι λοιπόν, θα προσπαθήσουμε στο παρόν κείμενο, να εξετάσουμε το ζήτημα της προώθησης της ομοφυλοφιλικής ιδεολογίας μέσα στην κοινωνία. 

Το ζήτημα γίνεται ιδιαίτερα επείγον τον τελευταίο καιρό λόγω της καθιέρωσης του γάμου μεταξύ ομοφυλόφιλων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και της ανάλογης προσπάθειας στο Ελληνικό κράτος. Η εμπόδιση του γάμου μεταξύ ομοφυλόφιλων καθώς και της δυνατότητας υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, θεωρείται από πολλούς ως κοινωνική διάκριση σε βάρος των ομοφυλόφιλων, ένα είδος σεξουαλικού ρατσισμού. Πολλοί παράγοντες από την άλλη πλευρά αντιδρούν, παράγοντες όχι μόνον θρησκευτικοί, αλλά και νομικοί και πολιτικοί – και όχι μόνο συντηρητικών αποχρώσεων (είναι χαρακτηριστική η θέση του ΚΚΕ για τον ομοφυλοφιλικό γάμο). Ποια είναι η αλήθεια και η δικαιοσύνη στο θέμα αυτό; Είναι άραγε ρατσισμός η άρνηση στους ομοφυλόφιλους να συνάπτουν γάμους μεταξύ τους και να υιοθετούν παιδιά;

                Ακόμη και μία απλή εξωτερική παρατήρηση των γεννητικών οργάνων των θηλαστικών μας οδηγεί σε ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα: τα γεννητικά μόρια των αρσενικών είναι σχεδιασμένα να λειτουργούν ακριβώς μέσα στους αντίστοιχους κόλπους-υποδοχείς των θηλυκών, τα οποία και έχουν μηχανισμούς για ανάλογη έκκριση υγρών για την κίνηση των αρσενικών οργάνων μέσα τους κλπ. Αντίθετα οι παρά φύση σεξουαλικές πράξεις που επινόησαν τα ανθρώπινα μυαλά (ή ίσως κάποιοι ανώτεροι διαστροφείς-διαστρεβλωτές της δημιουργίας) δεν μπορούν να λειτουργήσουν φυσιολογικά μέσα στο σώμα, προξενώντας βλάβες διάφορων μορφών (για παράδειγμα η πρωκτική σεξουαλική επαφή δημιουργεί κακώσεις, αιμορραγίες, και συχνά καρκίνο παχέος εντέρου), ενώ η φυσιολογική (κολπική) σεξουαλική επαφή μεταξύ αρσενικού και θηλυκού δεν δημιουργεί κανένα σωματικό πρόβλημα.

Υπάρχει εδώ ένα ανόητο επιχείρημα εκ μέρους των θεωρητικών της ομοφυλοφιλίας, ότι παρατηρούνται σε ορισμένα θηλαστικά παρά φύση σεξουαλικές πράξεις: στην πραγματικότητα πρόκειται για σπάνιες κατά λάθος σεξουαλικές κινήσεις των ζώων, όχι από συνειδητή επιδίωξη όπως συμβαίνει στους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει γιατί τα ζώα δεν αναγνωρίζουν το θηλυκό με την όραση αλλά με την όσφρηση, και κάποιες φορές μπορεί να μπερδευτούν. Αλλά ακόμη και αν σε κάποια είδη ζώων υπήρχε μηχανισμός ομοφυλοφιλικού σεξ, αυτή η σπάνια εξαίρεση θα μας έδινε το παράδειγμα που πρέπει να μιμηθούμε; Υπάρχουν τρομερά κακά παραδείγματα-εξαιρέσεις στο ζωικό βασίλειο, όπως κάποια ζώα που σκοτώνουν ή τρώνε τα νεογνά τους ή τα θηλυκά σκοτώνουν το αρσενικό μετά τη συνεύρεση ή τα αρσενικά σκοτώνουν τα μικρά μετά τη γέννα – μπορεί αυτές οι εξαιρέσεις να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση; Υπάρχει ένα είδος σκορπιού όπου το θηλυκό σκοτώνει το αρσενικό μετά τη συνεύρεση και μέσα στο νεκρό του σώμα γεννάει τα αυγά του, ενώ στη συνέχεια οι μικροί σκορπιοί που γεννιούνται τρέφονται από το σώμα του πατέρα τους (!) ...

Ας συνεχίσουμε όμως με την παρατήρηση σε επίπεδο ανθρώπινης κοινωνίας. Η ομοφυλοφιλική ιδεολογία προσπαθεί και εδώ να παίξει με τη λογική, ισχυριζόμενη πως πάντοτε και παντού υπήρχε ομοφυλοφιλία. Αυτό είναι βέβαιο, επειδή, όπως είπαμε από την αρχή, είναι μία κατάσταση που συνοδεύει την ανθρώπινη φύση, αλλά το ζήτημα από ιστορικής/κοινωνικής πλευράς είναι αν η ομοφυλοφιλία πάντοτε και παντού ήταν αποδεκτή και επισημοποιημένη ή αντίθετα ήταν καταδικαστέα. Όπως μαρτυρούν τα αρχαιότερα ευρήματα, από τις σπηλιές μέχρι τις θαμμένες πόλεις, πάντοτε και παντού δίνεται έμφαση στη διάκριση των δύο φύλων, του αρσενικού και του θηλυκού, η ύπαρξη ανδρών και γυναικών με πάντα διακριτούς ρόλους, ενδύματα, συνήθειες, κλπ. Οι αρχαιότερες μυθολογίες (Βαβυλωνιακές, Σουμεριακές, Αιγυπτιακές) που έχουν θεούς αρσενικούς και θηλυκούς, ενώ αναφέρονται σε γάμους μεταξύ θεών, ποτέ δεν μιλούν για γάμους μεταξύ αρσενικών θεών. Ποτέ δεν υπήρξαν τέτοιοι θεσμοί ομοφυλοφιλικών γάμων και υιοθεσιών, σε καμία κοινωνία πρωτόγονη ή πολιτισμένη, υπαρκτή ή μυθική. Η ομοφυλοφιλία, αντίθετα ως κατάσταση καταδικαστέα υπάρχει σε πολλούς μύθους, και ακόμη και όταν αφορά θεούς (βλ. Ελληνική μυθολογία), είναι παράδειγμα προς αποφυγή και όχι προς μίμηση. Αυτό που είναι πιο σημαντικό στοιχείο όμως από άποψη ιστορική, για κάθε ζήτημα, δεν είναι οι ζωγραφικές ή γλυπτικές παραστάσεις, ούτε κάποια μυθολογικά ποιήματα (γιατί όλα αυτά αντανακλούν περισσότερο τις ατομικές απόψεις των δημιουργών τους), όσο οι νομοθεσίες και η κοινή πρακτική από το σύνολο των κοινωνιών. Και στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας έχουμε μία ομοφωνία των νομοθεσιών – όλες καταδίκαζαν την ομοφυλοφιλία και μάλιστα με απέχθεια, πρόβλεπαν δε ακόμη και θανατική ποινή. Από τους αρχαίους Σουμέριους και Βαβυλώνιους, Ινδούς και Κινέζους, μέχρι τους νεώτερους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους. Αναφέρουμε ιδιαίτερα τους δύο τελευταίους πολιτισμούς, επειδή αντίθετα απΆ ότι πιστεύεται, οι νομοθεσίες στην αρχαία Ρώμη και σε όλες τις Ελληνικές Πόλεις ήταν πολύ αυστηρή (και προέβλεπε εξορίες, δημεύσεις περιουσιών, ακόμη και θανατώσεις).

Εδώ πρέπει να κάνουμε μία απλή διάκριση, που οι υποστηρικτές της ομοφυλοφιλίας τείνουν απλουστευτικά να παραλείπουν: άλλο το τι συμβαίνει στην πράξη μίας κοινωνίας και άλλο το τι θεωρείται σωστό ή λάθος στη θεωρία της. Η αρχαία ρωμαϊκή και ελληνική (στις ύστερες περιόδους τους, και όχι στις αρχικές) ήταν πολύ χαλαρές και είχαν μεγάλο αριθμό ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων ανδρών και γυναικών, αλλά θεωρητικά, στις διδασκαλίες των φιλοσόφων – τουλάχιστον των περισσότερων – και κυρίως στη νομοθεσία, θεωρούσαν την ομοφυλοφιλία καταδικαστέα και αφύσικη κατάσταση, και βέβαια ο γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων ανδρών ή λεσβίων γυναικών θεωρείτο ανήκουστος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Αριστοτέλης, που καταδίκαζε τόσο έντονα την ομοφυλοφιλία, η οποία όμως ανθούσε στην εποχή του, παρά και την αντίθετη νομοθεσία του Σόλωνος.

Αυτή η στάση βέβαια – άλλο στη θεωρία και άλλο στην πράξη – είναι υποκριτική, και δυστυχώς το ίδιο συνεχιζόταν στη μετέπειτα ρωμαϊκή κοινωνία, τόσο στην Ορθόδοξη Βυζαντινή όσο και στη Μεσαιωνική Καθολική. Μοναχοί και κληρικοί, επίσκοποι και καρδινάλιοι, μαστίζονταν από ομοφυλοφιλικά πάθη, κυρίως λόγω της αγαμίας τους. Ωστόσο ποτέ δεν διανοούνταν να μιλήσουν για αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας, αλλαγή της νομοθεσίας, γάμων κλπ, όχι μόνο γιατί φοβόνταν, αλλά και γιατί βαθιά μέσα στη συνείδησή τους αισθάνονταν ότι δεν επρόκειτο για μία σωστή κατάσταση ζωής που θα έπρεπε να δικαιωθεί, αλλά για μία αδυναμία, ένα πάθος που θα έπρεπε να νικηθεί. Η χριστιανική παραδοσιακή στάση των Πατέρων από τότε μέχρι και σήμερα ήταν συμπάθεια για τον άνθρωπο που είναι δούλος ενός πάθους (σεξουαλικού ή μη), και συμπαράσταση στον αγώνα του εναντίον αυτού, απέχθεια όμως για το πάθος. Πολλές φορές οι άνθρωποι που υπέφεραν από ομοφυλοφιλικές τάσεις κουράζονταν και εγκατέλειπαν τον αγώνα παραδινόμενοι παθητικά στις επιθυμίες τους, ωστόσο όμως πάντα ομολογούσαν το λανθασμένο της κατάστασής τους. Μόνο πολύ πρόσφατα στη μοντέρνα Δύση, Αγγλία, Βόρεια Ευρώπη και Αμερική μετά το Ά70 άρχισαν κάποιοι κληρικοί από Προτεσταντικές εκκλησίες να συνηγορούν υπέρ της αναγνώρισης των ομοφυλοφίλων μέσα στην εκκλησίες, της χειροτονίας τους σε κληρικούς, των ομοφυλοφιλικών γάμων, κλπ., επηρεασμένοι από το γενικό κοινωνικό κλίμα.

                Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως τα έξη χιλιάδες χρόνια καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας, όχι μόνο δεν δείχνουν καμία κοινωνία να έχει αναγνωρισμένη την ομοφυλοφιλία ή να έχει θεσμούς ομοφυλοφιλικού γάμου, υιοθεσίας, κλπ, αλλά το αντίθετο, υπάρχει πάντα μία σαφής διάκριση φύλων, μία σαφής διάκριση ρόλων άνδρα και γυναίκας, πατέρα και μητέρας, σε όλα τα επίπεδα. Οι κοινωνίες εκείνες όμως, όσο και αν πολλοί τις θεωρούν πρωτόγονες ή οπισθοδρομικές, μπόρεσαν να διατηρηθούν επί αιώνες, και η αυστηρότητα και οι αξίες με βάση τις οποίες λειτουργούσαν διατηρούνται επί χιλιάδες χρόνια. Εμείς οι Δυτικοί αν θέλουμε να σταματήσουμε την κοινωνική διάλυση που αυξάνει στις μέρες μας (τα διαζύγια κοντεύουν να γίνουν πιο πολλά από τους γάμους...) θα πρέπει να μελετήσουμε τις αξίες των παραδοσιακών κοινωνιών που αντέχουν επί αιώνες μέχρι σήμερα – λ.χ. την παραδοσιακή Ινδουιστική κοινωνία (μία κοινωνία που με την αυστηρή οικογενειακή και κοινωνική ηθική της λειτουργεί πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια) – και να διδαχτούμε από αυτές αντί να τις περιφρονούμε ως δήθεν «απολίτιστες».

Η σύγχρονη Δυτική κοινωνία παρουσιάζει μία ολότελα καινούργια στάση στο φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας: δεν πρόκειται απλώς για την αναγνώριση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων στους ομοφυλόφιλους (ίσα δικαιώματα στην εργασία, ζωή, ελευθερία κλπ) -- κάτι με το οποίο το αίσθημα της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς συμφωνεί, αλλά για κάτι πολύ περισσότερο: την επικύρωση και θεσμοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Πώς; Με την ελεύθερη διακίνηση όχι απλά των ομοφυλόφιλων ανθρώπων, κάτι στο οποίο βέβαια δεν μπορούμε να αντιταχθούμε, αλλά της ιδεολογίας της ομοφυλοφιλίας, τη διαφήμιση του ομοφυλόφιλου τρόπου ζωής. Οι ομοφυλόφιλοι θεώρησαν πως δεν ήταν αρκετή η αποποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών πράξεων, αλλά ούτε και η παροχή ίσων δικαιωμάτων σε επίπεδο εργασίας, ελευθερίας, κλπ. Θεώρησαν απαραίτητο ότι θα έπρεπε να οργανώσουν ένα ιδεολογικό σύστημα που να προωθεί μέσα στην κοινωνία την ομοφυλοφιλία ως έναν ολότελα φυσιολογικό τρόπο ζωής, τη σχέση μεταξύ δύο ανδρών ή δύο γυναικών ως μία εναλλακτική μορφή γάμου, και ίσως ακόμη χειρότερα, ως μία πιο προοδευτική στάση ζωής από την «παραδοσιακή σχέση άνδρα-γυναίκας».

Αυτό που προσπαθεί να κάνει η ομοφυλοφιλική ιδεολογία (με έντυπα, εκδηλώσεις όπως η «Ημέρα Ομοφυλόφιλης Υπερηφάνειας» κλπ) είναι η προώθηση της ομοφυλοφιλίας ακόμη και ως καλύτερης κατάστασης από την ετεροφυλοφιλία, σαν πιο «προχωρημένο» τρόπο ζωής! Δηλ. αυτό που δεν είναι «κατά φύσιν», αλλά «παρά φύσιν», προσπαθεί να προωθηθεί ως ανώτερο από το φυσιολογικό, ως «υπέρ φύσιν»! Η ολοκλήρωση του αγώνα της ομοφυλόφιλης ιδεολογίας είναι βέβαια η αναγνώριση του ομοφυλοφιλικού γάμου και της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Μέσα από αυτή την κρατική και σε κάποιες χώρες θρησκευτική αναγνώριση (Αγγλικανική, Λουθηρανική Εκκλησία), στην πραγματικότητα γίνεται μία επικύρωση της ομοφυλοφιλίας και μία θεσμοθέτησή της για τις μελλοντικές γενιές: η ομοφυλοφιλία δεν θεωρείται πλέον αδυναμία, ασθένεια, πρόβλημα που χρειάζεται κάποιου είδους θεραπευτική αντιμετώπιση, αλλά ένας εναλλακτικός τρόπος ζωής, που τώρα πλέον γίνεται επίσημος θεσμός. Και έτσι, για τα παιδιά των επόμενων γενεών η ομοφυλοφιλική σχέση θα είναι απλά ένα άλλο είδος σεξουαλικής και ερωτικής σχέσης, και ο ομοφυλοφιλικός γάμος ένα άλλο είδος γάμου, ο οποίος μέσω της υιοθεσίας θα δημιουργεί και ένα άλλο είδος οικογένειας!

Όλες αυτές τις κοινωνικές προεκτάσεις, ή μάλλον διαστρεβλώσεις, και τις ολέθριες συνέπειες για το μέλλον, τις έχουν άραγε αναλογιστεί οι πολιτικοί και κοινωνικοί ηγέτες; Μάλλον όχι, γιατί για τους περισσότερους κυρίως αυτό που έχει σημασία είναι να ευχαριστούν και να κολακεύουν τον λαό – και όχι να τον καθοδηγούν σωστά, όχι το να οικοδομούν έναν δίκαιο και σοφό μελλοντικό κόσμο πάνω σε διαχρονικές αξίες που διδάχτηκαν από σοφούς ανθρώπους και διατήρησαν κοινωνίες επί χιλιάδες χρόνια. Η έλλειψη σοφίας στους σημερινούς πολιτικούς, νομικούς και θρησκευτικούς ηγέτες είναι τεράστια σε σχέση με το παρελθόν – όχι πως τότε ήταν οι περισσότεροι σοφοί και αγαθοί, αλλά η επιδίωξη, ο στόχος, το ιδανικό, ήταν οι ηγέτες να είναι και φιλόσοφοι και άνθρωποι αυταπάρνησης και υπηρεσίας, αφιερωμένοι σε, και εμπνεόμενοι από, ανώτερες αξίες. Αυτοί οι στόχοι έχουν εκλείψει από τους σημερινούς ηγέτες και νομοθέτες, που στην καλύτερη περίπτωση σαν στόχο έχουν μόνο την οικονομική βελτίωση της κοινωνίας.

Βέβαια δεν λείπουν και οι ειλικρινείς πολιτικοί που θέλουν να υπηρετήσουν το δίκαιο και το σωστό, και αυτοί ιδιαίτερα καλούνται να προσέξουν και να διακρίνουν, ότι μετά από τη νομοθετική αναγνώριση και επισημοποίηση της ομοφυλοφιλίας ακολουθεί μία ολέθρια μετάλλαξη, όχι μόνο της κοινωνίας και της οικογένειας, αλλά και του ανθρώπινου είδους. Ίσως αυτό να ακούγεται υπερβολικό σήμερα, αλλά η τεχνολογία μας παρέχει φανταστικές –ή μάλλον εφιαλτικές– δυνατότητες. Όπως στα μεταλλαγμένα φυτά και ζώα έχουμε τερατογενέσεις, έτσι και στο ανθρώπινο είδος η Ιατρική και η Χημεία δημιουργούν εδώ και δεκαετίες ερμαφρόδιτους ανθρώπους: με τη βοήθεια θηλυκών ορμονών και πλαστικής χειρουργικής δημιουργούνται οι «τραβεστί» που – ως άλλα μυθικά τέρατα – είναι από τη μέση και πάνω τέλειες γυναίκες, ενώ από τη μέση και κάτω παραμένουν τέλειοι άνδρες. ΚιΆ όμως, ακόμη κιΆ αυτή η κατηγορία αξιολύπητων ανθρώπων, φαντάζουν παρελθόν μπροστά στην καινούργια μόδα: τους «τρανσέξουαλ», οι οποίοι νομίζουν ότι αποκόπτοντας τα ανδρικά τους γεννητικά όργανα –αρνούμενοι το δώρο που η φύση τους έκανε για να δημιουργούν ανθρώπους– γίνονται γυναίκες, χωρίς να καταλαβαίνουν πως το μεγαλείο της γυναίκας δεν είναι τόσο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματος της, αλλά το εσωτερικό εργαστήριο παραγωγής ζωής, τα πολύπλοκα γεννητικά όργανα και μηχανισμοί του γυναικείου σώματος που κανένας άνδρας δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει... Μπορεί κάποιοι στο σημείο αυτό να συμφωνήσουν πως όντως είναι τραγικό και τερατώδες ιατρικό επίτευγμα η δημιουργία τραβεστί ή τρανσέξουαλ ανθρώπων, αλλά δεν αποτελεί και απειλή για το ανθρώπινο είδος γιατί πρόκειται για πολύ μικρό αριθμό. Και τί θα γίνει μετά από πενήντα ή εκατό χρόνια; Όταν η ιατρική θα έχει κάνει πολύ πιο απλές τις διαδικασίες «μετατροπής», και θα έχει γίνει μόδα και θα θεωρείται “in” το να είσαι τρανσέξουαλ, όπως έχει ήδη αρχίσει να γίνεται; Πραγματικά εφιαλτικά σενάρια, χειρότερα και από εκείνα των μεταλλαγμένων ζώων και φυτών...    

Σκεπτόμενοι το παρόν και μέλλον της κοινωνίας, και όχι μόνο σε εθνικό, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο, θα πρέπει να φανταστούμε πως θα είναι ο κόσμος στο μέλλον. Θα πρέπει, αν είμαστε υπεύθυνοι, να φανταστούμε το τέλος της διαδρομής την οποία έχουμε αρχίσει να οδεύουμε. Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στην Αμερική και Δυτ. Ευρώπη μεταφέρεται παντού, αλλού σιγά-σιγά (Τρίτος Κόσμος), και αλλού γρήγορα-γρήγορα (Ανατ. Ευρώπη): η κοινωνική αποσύνθεση όπου οι αξίες ανατρέπονται στο όνομα της προόδου και της ελευθερίας, έχει οδηγήσει στην καταστροφή του κοινωνικού κυττάρου, της οικογένειας. Ζευγάρια που χωρίζουν, παιδιά χωρίς γονείς, πλήρης έλλειψη σεβασμού και αλληλεγγύης μεταξύ γονιών και παιδιών, μονογονεϊκές οικογένειες, γυναίκες που κάνουν παιδιά χωρίς να θέλουν καν σχέση με άνδρα, ομοφυλοφιλικές συμβιώσεις που ζητάνε νομιμοποίηση γάμου, άνδρες που μεταλλάσσονται σε γυναίκες με τη βοήθεια της τεχνολογίας, και άλλα πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημιουργούν όχι ένα άλμα προόδου, αλλά μία κακή μετάλλαξη του ανθρώπινου γένους προς το χειρότερο. ¶νδρες και γυναίκες μαθαίνουν πως να είναι ελεύθεροι, χωρίς καμία δέσμευση και υπευθυνότητα απέναντι πρώτα απΆ όλα στο σώμα τους: ο άνθρωπος έχει λογική όχι για να επινοεί πως θα ικανοποιήσει κάθε επιθυμία που του έρχεται (σεξουαλική ή μη), αλλά για το πως θα γνωρίσει τον εαυτό του, τον κόσμο, θα διακρίνει το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο, το καλό και το κακό, και πως θα υπηρετήσει τους σωστούς και αγαθούς σκοπούς. Αν δεν μάθουμε να σεβόμαστε το σώμα μας και να το διαχειριζόμαστε υπεύθυνα, δεν μπορούμε να μάθουμε να σεβόμαστε ούτε και τον γάμο μας, ούτε και τις σχέσεις φιλίας, τις οποίες θα βλέπουμε μέσα από ένα σεξουαλικό πρίσμα, είτε πρόκειται για σχέσεις φιλίας/γάμου μεταξύ ανδρών και γυναικών, είτε πρόκειται για σχέσεις φιλίας μεταξύ του ίδιου φύλου (και μπορεί να υπάρχει φιλία και αγάπη μεταξύ του ίδιου φύλου χωρίς να συνεπάγεται καμία σεξουαλική έλξη).

¶νθρωποι με σεξουαλικές εμμονές κυριαρχούν στον καλλιτεχνικό και δημοσιογραφικό χώρο, δίνοντας λανθασμένες κατευθύνσεις στην κοινωνία και ιδιαίτερα στη νεολαία, πως δήθεν ο άνθρωπος μπορεί να κάνει ότι θέλει με το σώμα του. Υπάρχουν όμως κανόνες λειτουργίας για όλα τα πράγματα, και πολύ περισσότερο για το ανθρώπινο σώμα, και η παραβίαση των κανόνων αυτών φέρνει δυσλειτουργίες όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχή, με την οποία είναι άρρηκτα δεμένο το σώμα. Οι απαγορεύσεις σεξουαλικών παραβάσεων δεν ήταν ανόητα ταμπού που εξυπηρετούσαν κοινωνικά συμφέροντα, διότι αν εμβαθύνουμε λίγο στην ανθρώπινη φύση, με ειλικρίνεια, και όχι διάθεση δικαιολόγησης των επιθυμιών μας και αδυναμιών μας, θα δούμε ότι ήταν αυτοί ακριβώς οι κανόνες λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος, στο σύνολό τους βέβαια, γιατί υπήρχαν και ολέθριοι κανόνες. Όλοι αυτοί οι κανόνες ορθής σεξουαλικής και κοινωνικής συμπεριφοράς που στα αρχαιότερα χρόνια οι άνθρωποι ισχυρίζονταν ότι έλαβαν από ανώτερες οντότητες, ενώ μετέπειτα προέκυψαν και με φιλοσοφική ανάλυση και αιτιολόγηση, αντανακλούν την ορθή διαχείριση του ψυχοσωματικού συστήματος που αποκαλείται «άνθρωπος». 

                Πώς θα πρέπει τελικά η οικογένεια και η κοινωνία να αντιμετωπίσει την ομοφυλοφιλία; Όχι βέβαια με διωγμό, διακρίσεις, περιφρόνηση. Αλλά πώς; Με αναγνώριση, επιβράβευση, επικύρωση γάμων και γαμήλιες δεξιώσεις συγχαρητηρίων, και με τους γονείς να καμαρώνουν για την ευτυχία των γιών τους; Ούτε το ένα άκρο είναι σωστό ούτε το άλλο. Χρειάζεται να αναπτύξουμε διάκριση, η οποία ασφαλώς οδηγεί σε αναγνώριση του ότι η ομοφυλοφιλία είναι μία λανθασμένη κατάσταση από φυσική άποψη και μία αδυναμία από ψυχική άποψη –οποιεσδήποτε δικαιολογημένες αιτίες και αν έχει– όπως ανάλογα συμβαίνει με τη ναρκομανία και τον αλκοολισμό, την παχυσαρκία, κ.α. Η αναγνώριση αυτή οδηγεί σε ισορροπία στην αντιμετώπιση, δηλ. σε αγώνα κατά των ψυχοσεξουαλικών αυτών τάσεων με συμπαράσταση από τους οικείους (οικογένεια, φίλους) και από ειδικούς (ψυχολόγους), μέσω αγάπης, υπομονής και ενθάρρυνσης. Έχουμε πολλά παραδείγματα, ομοφυλόφιλων που (ακόμη και από το προχωρημένο στάδιο του τραβεστισμού) ελευθερώθηκαν από τις λανθασμένες έλξεις και επέστρεψαν στην αρχική τους φύση, συνάπτοντας υγιείς σχέσεις με γυναίκες, γάμους και δημιουργώντας οικογένειες. Αυτή είναι και η αληθινή «απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων», απελευθέρωση όχι από κοινωνικές διακρίσεις, αλλά από τα εσωτερικά δεσμά του πάθους. Προς τα εκεί θα πρέπει να στραφεί και το Κράτος με τους μηχανισμούς βοήθειας και υποστήριξης που θα πρέπει να παρέχει. 

                Οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι νομοθέτες, οι δημοσιογράφοι, όλοι όσοι αποφασίζουν ή επηρεάζουν την κοινωνία, θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά και ώριμα. Θα πρέπει λοιπόν, οι υπεύθυνοι αφενός να μελετήσουν τα επιχειρήματα της φύσης, της ιστορίας των κοινωνιών, τις απόψεις φιλοσόφων και θρησκειών, και αφετέρου να αναλογιστούν τις συνέπειες για τις μελλοντικές κοινωνίες, επειδή το μέλλον του ανθρώπινου είδους δεν εξαρτάται μόνο από την εξεύρεση υλικών πόρων και ενέργειας και την εμπόδιση της καταστροφής του περιβάλλοντος – αλλά και από την εξασφάλιση της ψυχικής υγείας και σεξουαλικής ισορροπίας των ατόμων, της αρμονίας της σχέσεων των δύο φύλων, την ανάπτυξη της οικογένειας, της φιλίας, της σεμνότητας, του σεβασμού, της αγάπης και όλων των αιώνιων αξιών.

Δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να πέσουμε στην παγίδα της διπολικής λογικής : απαγόρευση – επιβράβευση, η οποία ωθεί σε μία άκριτη κατάργηση όλων των καλώς εννοουμένων διακρίσεων, των διακρίσεων που μας παρουσιάζει η ίδια η φύση, μέσα στην οποία γεννιόμαστε. Αντίθετα πρέπει να αναπτύξουμε τη διάκριση εννοιών και αξιών, και στην προκειμένη περίπτωση τη διάκριση αρσενικού/θηλυκού – χωρίς να θεωρούμε το ένα ανώτερο ή καλύτερο από το άλλο, αλλά διαφορετικής λειτουργίας που συμπληρώνει αρμονικά το ένα το άλλο. Η διάκριση αυτή αρσενικού/θηλυκού θα πρέπει πάντα να υπάρχει επειδή ο κόσμος μας θεμελιώνεται πάνω στη διαφορετικότητα και συμπληρωματικότητα, όχι στην κατάργηση των διαφορετικών λειτουργιών και ισοπέδωση των νόμων και αξιών που τον διέπουν.

 
 
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΙΤΣΗΣ
 
 

 

(Το άρθρο αυτό είναι σύντμηση κεφαλαίου από το βιβλίο ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ - ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ -Φ.ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΠΟΥΛΟΥ & Μ.ΚΑΤΡΙΤΣΗ)


Ημερομηνία καταχώρησης : 19/02/2009 @ 06:31
Τελευταία ενημέρωση : 19/02/2009 @ 06:31
Κατηγορία : ΓΑΜΟΣ-ΣΧΕΣΕΙΣ-ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ
Η σελίδα διαβάστηκε 3617 φορές


Print preview Print preview     Τυπώστε την σελίδα Τυπώστε την σελίδα


ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ
Εγγραφείτε στην Ομάδα Αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ για να μπορώ να σας ενημερώνω για ενδιαφέροντα χριστιανικά άρθρα, επιλεγμένες ειδήσεις χριστιανικού ενδιαφέροντος, όπως και για νέες κυκλοφορίες χριστιανικών βιβλίων και μοναδικών προσφορών.
Η λίστα αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ανήκει στις ιστοσελίδες www.diakrisis.gr και www.christianbook.gr. Αφού εγγραφείτε οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε μπορείτε να διαγραφείτε εύκολα και απλά.
Όσοι εγγραφείτε θα λάβετε ως δώρο το θαυμάσιο βιβλίο ΓΙΑΤΙ Η ΒΙΒΛΟΣ ΥΠΕΡΕΧΕΙ σε pdf. Μετά την εγγραφή σας θα μπορείτε να το κατεβάσετε από την κατηγορία ΑΡΧΕΙΑ της ομάδας αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ: http://groups.google.gr/group/erevnitis?hl=el.
Για να εγγραφείτε εύκολα και γρήγορα στείλτε κενό email στο erevnitis+subscribe@googlegroups.com και αυτόματα θα εγγραφείτε. :

Ομάδες Google
diakrisis
Επισκεφτείτε την παρούσα ομάδα


ΜΗΧΑΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ




ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ
Επισκεφτείτε το ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Πατήστε ΕΔΩ για το Ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Μιλάμε για τον ζωντανό Ιησού Χριστό!
^ Πάνω ^