Ρητό της ημέρας :  Η ανάσταση του Χριστού είναι το πιο έγκυρο και μαρτυρημένο γεγονός της αρχαίας ιστορίας.   ΓΡΕΡΕΡ, Ιστορικός
ΑΡΘΡΑ

Κλείσιμο ΑΘΕΙΣΜΟΣ-ΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΑΙΡΕΣΕΙΣ-ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κλείσιμο ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Κλείσιμο ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΑΤΕΡΕΣ -ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κλείσιμο ΒΙΟΗΘΙΚΗ

Κλείσιμο ΓΑΜΟΣ-ΣΧΕΣΕΙΣ-ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Κλείσιμο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ -ΕΞΕΛΙΞΗ

Κλείσιμο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Κλείσιμο ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ-ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ-ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ/ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κλείσιμο ΙΣΛΑΜ

Κλείσιμο ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ-ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ-ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

Κλείσιμο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ-ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ-ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Κλείσιμο ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ-ΦΥΣΗ

Κλείσιμο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ

Κλείσιμο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ-ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ-ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

   επισκέπτες

   επισκέπτες online

ΑΓΓΕΛΙΑ
ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ - ΙΗΣΟΥΣ: ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ;

ΙΗΣΟΥΣ: ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ;

 

 Για τον από Ναζαρέτ Ιησού, τον Υιό του Θεού τον μονογενή, τον Κύριο, το μεγαλύτερο «άνθρωπο» που ως ιστορικό πρόσωπο έγινε σημείο αντιλεγόμενο και δίχασε όχι μόνο το χρόνο αλλά και τους ανθρώπους σε υπέρ Χριστού και κατά Χριστού, έχουν λεχθεί ανά τους αιώνες τα πιο παράξενα, τα πιο αντιφατικά και τα πιο αλλοπρόσαλλα πράγματα. Ο Ιησούς θεωρήθηκε από μη χριστιανούς ως σοφός ηθικολόγος, απλός Ιουδαίος ραββίνος, λογοκλόπος της ελληνικής σοφίας, κοινωνικός επαναστάτης, εσωτεριστής, γκουρού, μάγος, αγύρτης ή και…αστροναύτης από άλλους κόσμους! Αυτές και άλλες ιδέες όμως, σιγά-σιγά, με το πέρασμα του χρόνου κάτω από το συντριπτικό βάρος των γεγονότων και των νέων επιστημονικών ανακαλύψεων, υποχώρησαν. ΄Ετσι σήμερα παρέμειναν μέσα στους κύκλους των διανοουμένων ορθολογιστών, πολύ λίγες ευνοούμενες θεωρίες[1].

 

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΛΚΥΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ

 Μεταξύ των ιδεών που επικράτησαν τα τελευταία χρόνια ανάμεσα σΆ αυτούς που θεωρούν το Χριστό απλά ως έναν ευαίσθητο ιδιοφυή άνθρωπο, κοινωνικό προφήτη, ή χαρισματικό ηγέτη, είναι και η άποψη ότι ο Ιησούς, αν και δίδαξε μερικές πολύ σπουδαίες αλήθειες, σε πολλές περιπτώσεις, αποδέχτηκε ή μάλλον συμβιβάστηκε με τις όποιες εσφαλμένες ιδέες των Ιουδαίων της εποχής του. Ιδιαίτερα -κατά την άποψή τους- , ο Ιησούς αποδέχτηκε τις παραδόσεις των Ιουδαίων σχετικά με θέματα που αφορούσαν αντιλήψεις και γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης (ορθά ή εσφαλμένα) χωρίς αυτό να τον ενοχλεί και χωρίς νΆ αποτελεί πρόβλημα στις δικές του διδασκαλίες.

   Σύμφωνα με τους θιασώτες αυτής της άποψης –που κερδίζει συνεχώς έδαφος μεταξύ και πολλών θεολόγων ακόμη-, σκοπός του Ιησού δεν ήταν να αμφισβητήσει τις όποιες ιστορικές ή μη παραδόσεις των Ιουδαίων, αλλά να διδάξει ο ίδιος πνευματικές αλήθειες διαχρονικές. Η τυχόν μνεία από μέρους του, προσώπων ή γεγονότων της Παλαιάς Διαθήκης (Π.Δ.), δεν σημαίνει κατΆ ανάγκην ότι τα δεχότανε ως αληθινά. Αυτά τα πίστευαν οι Ιουδαίοι ακροατές του. Και ο Ιησούς, δεν τα διόρθωνε ούτε τα διέψευδε. Απλά τα χρησιμοποιούσε σαν εφαλτήριο για τις δικές του διδασκαλίες.

   Η θεωρία αυτή φαίνεται αρκετά ελκυστική και εύκολη διέξοδος για την επίλυση ορισμένων βιβλικών θεμάτων, που βάλλονται συστηματικά από την ορθολογιστική κριτική. Στην πραγματικότητα όμως, όταν την καλοεξετάσει κανείς, παρουσιάζει μερικά ανυπέρβλητα προβλήματα, που την καθιστούν τελικά απαράδεκτη, -αν ήθελε κανείς να οδηγήσει τα πράγματα στην τελική τους κατάληξη.  

   ΚατΆ αρχάς, πουθενά μέσα στη Βίβλο και μάλιστα στην Π.Δ. ή Εβραϊκές Γραφές, που αποτελούν τα ¾ ολόκληρης της Αγίας Γραφής, δεν παρουσιάζεται η άποψη ότι τα αναφερόμενα πρόσωπα ή τα εξιστορούμενα, είναι μύθοι, θρύλοι ή αβέβαιες παραδόσεις, ειδωλολατρικής (Βαβυλωνιακής ή Χαναανιτικής) προέλευσης, όπως υποστηρίζουν σύγχρονοι ελευθερόφρονες κριτικοί και θεολόγοι. Αν εξαιρέσουμε μερικά τμήματα και χωρία της Εβραϊκής Βίβλου, που σαφώς εκ του περιεχομένου τους φαίνεται ότι έχουν συμβολική ή αλληγορική σημασία (π.χ. κεφάλαια από τα βιβλία Ιεζεκιήλ, Ζαχαρία, Δανιήλ κ.ά.), όλα τα όσα αναφέρονται σΆ αυτήν είναι και πρέπει να εκληφθούν ως ιστορικά και ως ιστορικά να ερμηνευτούν. Όχι αλληγορικά, όπως νόμιζε ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης και οι μαθητές του με τρόπο αυθαίρετο, για να δώσουν τάχα φιλοσοφική επίφαση στην Π.Δ. και να γίνει έτσι πιο αποδεκτή από τους εθνικούς φιλοσόφους. Οι Ιουδαίοι του 1ου μ.Χ. αιώνα δέχονταν τα θέματα της Εβραϊκής Βίβλου ως γεγονότα (δημιουργία ανθρώπου, κήπος της Εδέμ, κατακλυσμός, καταστροφή Σοδόμων και Γομόρρων). Ιστορική ήταν άλλωστε –και όχι αλληγορική ή απομυθευτική- , η ερμηνεία που επικράτησε και στην αρχαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, για τα θέματα αυτά[2].

 

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

  Ο Ιησούς εξάλλου έδειχνε βαθύτατο σεβασμό στην Παλαιά Διαθήκη. Την θεωρούσε ως «Λόγον Θεού» (Ματθ.15:6) και «Εντολήν Θεού» (Ματθ.15:3). Συνόψισε όλο το νόμο και τους προφήτες στον περίφημο Χρυσούν Κανόνα (Ματθ. 7:12). Κάνοντας χρήση μάλιστα του σχήματος της υπερβολής, είπε ότι ο Νόμος και οι Προφήτες δεν θα παρέρχονταν αν δεν εκπληρωνότανε και το πιο ελάχιστο σημείο τους (ιώτα εν και μια κεραία). Ο ίδιος «πλήρωσε»-ολοκλήρωσε το Νόμο και τους Προφήτες καταδεικνύοντας το ορθό πνεύμα ερμηνείας τους και προτάσσοντας την πανανθρώπινη αρχή της αγάπης. Διότι «ο αγαπών τον έτερον, νόμον πεπλήρωκε…πλήρωμα ουν νόμου η αγάπη» (Ρωμ.13:8-10). Ο Χριστός, σε μερικές περιπτώσεις αναφέρθηκε σΆ ότι λέει η Π.Διαθήκη ως λαληθέν από τον ίδιο τον Θεό: «Δε διαβάσατε τι σας λέει ο ίδιος ο Θεός;…» (Ματθ.22:31). Εναλλάσσει δηλ., εδώ ο Ιησούς τα λόγια του βιβλίου της Εξόδου με το λόγο του ίδιου του Θεού. ΣΆ άλλη περίπτωση αποκαλώντας τη Γραφή λόγον Θεού, είπε ότι δεν μπορεί η Γραφή να αναιρεθεί (Ιωάν.10:35). Σε αρκετές περιπτώσεις αποστόμωσε τους αντιφρονούντας –και το διάβολο ακόμη-, με την περίφημη έκφραση «είναι γεγραμμένον» (πρβλ. Ματθ. 4:4 κ.ά.). δηλ., στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Ιησούς ανεγνώρισε την τριπλή διαίρεση της Εβραϊκής Βίβλου (Νόμος-Προφήτες-Αγιόγραφα ή Ψαλμοί, Λουκάς 16:16, 24:44) και ότι γράφτηκε από ανθρώπους που κινήθηκαν από το πνεύμα του Θεού (Μαρκ.12:36). Για τον Ιησού τίποτα μέσα στην Π.Δ. δεν ήταν μυθικό, αβέβαιο ή ανύπαρκτο.

  Αλλά εκτός από αυτή την γενική στάση αποδοχής και σεβασμού της Π.Δ. από μέρους του Ιησού, αν προς στιγμή αποδεχτούμε την άποψη των συγχρόνων διανουμένων περί συμβιβασμού δήθεν του Ιησού με τις επικρατούσες ιδέες και παραδόσεις των συγχρόνων της εποχής του-, ανακύπτουν μερικά άλλα δυσεπίλυτα και πιο περίπλοκα προβλήματα.

  Ας πάρουμε για παράδειγμα τα λόγια του, «Ουαί σε σένα Χοραζίν, ουαί σε σένα Βηθσαϊδά…Κι εσύ Καπερναούμ νομίζεις πως θΆ ανεβείς ψηλά στα ουράνια; Όχι. Θα κατεβείς στα τρίσβαθα του ΄Αδη. Γιατί αν τα θαύματα που έγιναν σΆ εσένα, γίνονταν στα Σόδομα, θα είχαν διατηρηθεί μέχρι σήμερα. ΓιΆ αυτό σας βεβαιώνω, πως ο Θεός θα δείξει μεγαλύτερη επιείκεια την ημέρα της κρίσεως για τα Σόδομα παρά για σένα» (Ματθ.11:21-24).

  Τι παρατηρούμε εδώ; Εάν καθΆ υπόθεση δεν επήλθε καμιά κρίση εναντίον της Τύρου και της Σιδώνος, τότε τα λόγια του Ιησού δεν έχουν νόημα για τη Χοραζίν και τη Βηθσαϊδά, αφού παραλληλίζονται οι κάτοικοι και τα έργα τους. Αλλά είναι γνωστόν ιστορικά, ότι η Τύρος και η Σιδώνα λόγω της ειδωλολατρείας και της ασωτίας τους κρίθηκαν και κατεστράφηκαν, η μεν Τύρος από τον Ναβουχοδονόσορ και τον Μ.Αλέξανδρο, η δε Σιδώνα από τον Ασσύριο Σαλμανασάρ (Ιωσήπου Ιουδ.Αρχ. 9,14,2 και 8,3- Διόδωρου Σικελιώτη 17,40). Τα λόγια του Ιησού έχουν κυριολεκτική σημασία και δύναμη, και κατανοητό παράλληλισμό. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για το δεύτερο παραλληλισμό, Καπερναούμ-Σοδόμων. Ο Ιησούς λέει ότι δεν θα καταστρέφονταν τα Σόδομα, εάν γινότανε σΆ αυτά, τα θαύματα που έγιναν στην Καπερναούμ, γιατί οι κάτοικοί τους προφανώς θα μετανοούσαν! Τα λόγια του χάνουν το νόημά τους, εάν καθΆ υπόθεση δεν υπήρξαν ποτέ Σόδομα και αν δεν κατεστράφησαν όπως λέει η Γένεσις από θεία κρίση (Γεν.19:1-37, πρβλ.Λουκ.17:28-30).

  ΣΆ άλλη περίπτωση ο Ιησούς παρέβαλε την καταστροφή του κατακλυσμού των ημερών του Νώε, με τις μέρες της ΒΆ Παρουσίας του, λέγοντας: «Η παρουσία του Υιού του ανθρώπου, θα είναι όμοια με ό,τι έγινε την εποχή του Νώε. Εκείνη την εποχή, πριν από τον κατακλυσμό, οι άνθρωποι έτρωγαν και έπιναν, άντρες και γυναίκες παντρεύονταν ως την ημέρα που μπήκε ο Νώε στην κιβωτό. Δεν κατάλαβαν τίποτε, ώσπου ήρθε ο κατακλυσμός και τους αφάνισε όλους. ΄Ετσι θα γίνει και με την παρουσία του Υιού του Ανθρώπου (Ματθ.24:37-39, Λουκ.17:26-27).

   Ερωτάται: Τι νόημα έχουν τα λόγια του Ιησού περί της ΒΆ Παρουσίας του- αν ο κατακλυσμός δεν ήταν ιστορικό, αληθινό γεγονός, αλλά ένας παγανιστικός μύθος των Βαβυλωνίων που εξωραϊσμένος παρεισέφρυσε στους Ιουδαίους (και την Π.Δ.) και πιστεύονταν ως γεγονός από τους συγχρόνους του; Αν ο κατακλυσμός είναι μύθος, τότε και η ΒΆ Παρουσία του Ιησού κατά τα λεγόμενά του είναι όχι μελλοντικό και βέβαιο γεγονός, αλλά μύθος. ΄Ετσι όμως αποδυναμώνεται πλήρως η διδασκαλία του Ιησού και ακυρώνεται ο λόγος του.

  Αν υποστηρίζει κανείς τέτοιες απόψεις, είναι καταφανές ότι όχι μόνο παραβιάζει το πνεύμα και το γράμμα των λόγων του Ιησού, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει τους Ασκούς του Αιόλου. Ανοίγει το δρόμο προς τον σκεπτικισμό και τον αγνωστικισμό, χωρίς ίσως τούτο να γίνεται ευθύς εξΆ αρχής αντιληπτό.

  Επιπλέον έτσι δημιουργείται ένα άλλο εύλογο ερώτημα: Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ότι υπάρχει κάποια βάση για να πιστεύουμε σε πνευματικές και θεολογικές αλήθειες που διακήρυξε ο Ιησούς, αν δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε στα ιστορικά γεγονότα που επικαλείται; Και πώς θα μπορούσε κάποιος να γνωρίζει ποια δήλωση του Ιησού μπορεί και πρέπει να εμπιστεύεται και ποια όχι, γιατί ο Ιησούς απλά συμβιβάστηκε με μια άποψη των ανθρώπων της εποχής του;

  Αλλά το ένα βέβαια, οδηγεί και στο άλλο. Ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται.

    Αν ο Ιησούς αποδέχθηκε κάποια αβέβαιη παράδοση των συγχρόνων της εποχής του ως αληθινή, -ενώ δεν ήταν- , τότε γιατί και κάποιες από τις ηθικές ή θεολογικές διδασκαλίες του, να μην ήτανε προϊόν αποδοχής ή συμβιβασμού των ηθικό-θεολογικών αντιλήψεων των Ιουδαίων της εποχής του;

  Τελικά ανακύπτει το πελώριο ερώτημα: Ποιος και με ποιο κριτήριο θα αποφασίσει ώστε να διακρίνει τι πραγματικά πίστευε ο Ιησούς και τι παραδεχότανε, συμβιβαζόμενος (ή αποδεχόμενος) με απόψεις και παραδόσεις συγχρόνων της εποχής του; Υπάρχει κάποιο σταθερό και γενικά αποδεκτό κριτήριο; ΄Η μήπως ο καθένας μόνος του μπορεί να επιλέξει κατά το δοκούν;

  Είναι φανερό, ότι αν αφεθεί κάποιος μόνος του να κρίνει –όπως ακριβώς κάνουν οι ελευθερόφρονες κριτικοί- , ποτέ δεν θα είναι σίγουρος, ούτε σε θέση να γνωρίζει τι ακριβώς ο Ιησούς πίστευε και τι απέρριπτε.

 

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΘΕΜΑΤΑ

  Υπάρχουν βέβαια, κι άλλα πολύ περισσότερα που θα μπορούσαν να ειπωθούν σχετικά με αυτό το θέμα. Η ιδέα του συμβιβασμού του Ιησού με τρέχοντες παραδόσεις και απόψεις της εποχής του, αντιφάσκει με όλα αυτά που γνωρίζουμε για τον ακέραιο χαρακτήρα και τη στάση του, σε κρίσιμα και επίμαχα θέματα, που αντιμετώπισε στο περιβάλλον όπου ζούσε και κήρυττε. Ο από Ναζαρέτ Ιησούς ήταν ένας σθεναρός δάσκαλος που ήρθε στο κόσμο να κηρύξει την αλήθεια την οποία γνώρισε από τον Πατέρα του. ΓιΆ αυτό, ερχόμενος σε αντίθεση με το θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής του, δεν δίστασε να καταγγείλει τους διεφθαρμένους ηγέτες ότι είχαν ακυρώσει το λόγο του Θεού για την παράδοσή τους (Ματθ.κεφ.15, Μάρκ. κεφ. 7).

  Ο Ιησούς υποστήριξε τις παλαιοδιαθηκικές απόψεις και έδινε την ορθή ερμηνεία των Γραφών (πρβλ. την έκφραση: ακούσατε ότι ερρέθη - εγώ δε λέγω υμίν). Ενώ συμφωνούσε σε πολλές περιπτώσεις με τις διδασκαλίες των Φαρισαίων –εφόσον αυτές βέβαια συμφωνούσαν με το λόγο του Θεού-, δεν δίστασε να στηλιτεύσει την υποκρισία και την ανακολουθία και την αδιαφορία τους να ενεργούν σύμφωνα με τον θείο λόγο. Ολόκληρο το 23ο κεφάλαιο του Ματθαίου είναι κατάφορτο από επιτιμήσεις και επικρίσεις (ουαί) εναντίον των Φαρισαίων και των αντιβιβλικών τους συνηθειών. Αποκαλώντας τους, υποκριτές, όφεις και γεννήματα εχιδνών και υιούς της γεέννης, κατέδειξε ότι ενεργούσαν όχι σύμφωνα με το πνεύμα του Νόμου, αλλά με το γράμμα και τις δικές τους ερμηνείες και παραδόσεις στα θέματα σχετικά με τον όρκο, τα δέκατα, και την τήρηση της δικαιοσύνης και πιστότητας, τα σπουδαιότερα δηλαδή του νόμου.

  Αυτή η στάση του Ιησού δύσκολα εναρμονίζεται με την θεωρία των σύγχρονων διανοουμένων περί συμβιβασμού του, δήθεν, με διάσπαρτες αβέβαιες απόψεις της εποχής του.

  Τελικά, υπάρχει και ένα ακόμη βαρύνον επιχείρημα εναντίον αυτής της θεωρίας. Αν γίνει αποδεκτή, αυτό σημαίνει, ότι έχουμε μια πολύ χαμηλή άποψη για τον ίδιο τον Κύριό μας. Ο Ιησούς διακήρυξε «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και ότι ήρθε στον κόσμο για να μαρτυρήσει για την αλήθεια (Ιωάν.14:6,18:37). Και ακόμη, ότι οι μαθητές του θα γνώριζαν την αλήθεια και η αλήθεια θα τους απελευθέρωνε (Ιωάν.8:32). Η ζωή του, το έργο του και η εν γένει στάση του, αποκλείει να υιοθετούσε μισοαλήθειες για πράγματα που γνώριζε ως ανακριβή και εσφαλμένα. Αυτό σημαίνει –για να οδηγήσουμε τα πράγματα στη λογική τους κατάληξη- ότι, αν ο Ιησούς δεν έλεγε ολόκληρη την αλήθεια (όπως μάλιστα τη γνώριζε από τον Πατέρα του, Ιωάν.8:40), τότε δεν έλεγε καθόλου την αλήθεια.

  Ο Ιησούς με το κύρος και την αυθεντία του, καλύπτει σχεδόν όλα τα ουσιώδη γεγονότα που αναφέρονται στην Π.Διαθήκη. Ακόμα και την ιστορία του Αδάμ και της Εύας, δεν την θεώρησε μύθο ή αλληγορία, αλλά ως γεγονός. Παρέπεμψε μάλιστα τους ερωτώντας για το διαζύγιο, στο βιβλίο της Γένεσης (Ματθ.19:4-6). Η απάντησή του αυτή μαρτυρεί ότι αποδεχόταν και το βιβλίο της Γένεσης ως αληθινό. Η θεωρία του δήθεν συμβιβασμού του Ιησού με τις διάφορες απόψεις των συγχρόνων του, είναι μια θεωρία που ταιριάζει στον Ιησού, αν ήταν απλός άνθρωπος, ένας Ιουδαίος ραββίνος ή κάτι παρόμοιο. Όχι αν ήταν αυτό που ομολόγησε και διακήρυξε ο ίδιος ότι ήτανε: ο αληθινός Μεσσίας, ο Υιός Θεού εν δυνάμει, ο Λόγος που έγινε σάρκα.

  Η θεωρία λοιπόν του δήθεν συμβιβασμού του Ιησού με τις διάφορες και διάσπαρτες αβέβαιες παραδόσεις και απόψεις των συγχρόνων του, είναι μια ακόμη θεωρία των ορθολογιστών, η οποία όμως ζυγιζόμενη στη πλάστιγγα της Βίβλου, της λογικής και των γεγονότων….βρίσκεται πολλαπλώς ελλειπής. Είναι προφανώς απορριπτέα, γιΆ αυτούς που εγκολπώνονται τα λόγια του απ.Παύλου «γινέσθω δε ο Θεός αληθής, πας δε άνθρωπος ψεύστης» (Ρωμ.3:4).

 Ο ΒΙΒΛΙΚΟΣ

 

Βιβλιογραφία:

John W. Montgomery, GodΆs inerrant Word (1974)

Rene Pache, The Inspiration and Authority of Scripture (Moody Press 1959)

E.J.Young, Thy Word is Truth (1976)

Philip Yancey, The Bible Jesus Read (1998)

Ημερομηνία καταχώρησης : 29/01/2009 @ 04:49
Τελευταία ενημέρωση : 29/01/2009 @ 04:49
Κατηγορία : ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ
Η σελίδα διαβάστηκε 2282 φορές


Print preview Print preview     Τυπώστε την σελίδα Τυπώστε την σελίδα


ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ
Εγγραφείτε στην Ομάδα Αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ για να μπορώ να σας ενημερώνω για ενδιαφέροντα χριστιανικά άρθρα, επιλεγμένες ειδήσεις χριστιανικού ενδιαφέροντος, όπως και για νέες κυκλοφορίες χριστιανικών βιβλίων και μοναδικών προσφορών.
Η λίστα αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ανήκει στις ιστοσελίδες www.diakrisis.gr και www.christianbook.gr. Αφού εγγραφείτε οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε μπορείτε να διαγραφείτε εύκολα και απλά.
Όσοι εγγραφείτε θα λάβετε ως δώρο το θαυμάσιο βιβλίο ΓΙΑΤΙ Η ΒΙΒΛΟΣ ΥΠΕΡΕΧΕΙ σε pdf. Μετά την εγγραφή σας θα μπορείτε να το κατεβάσετε από την κατηγορία ΑΡΧΕΙΑ της ομάδας αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ: http://groups.google.gr/group/erevnitis?hl=el.
Για να εγγραφείτε εύκολα και γρήγορα στείλτε κενό email στο erevnitis+subscribe@googlegroups.com και αυτόματα θα εγγραφείτε. :

Ομάδες Google
diakrisis
Επισκεφτείτε την παρούσα ομάδα


ΜΗΧΑΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ




ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ
Επισκεφτείτε το ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Πατήστε ΕΔΩ για το Ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Μιλάμε για τον ζωντανό Ιησού Χριστό!
^ Πάνω ^