Ρητό της ημέρας :  Η ανάσταση του Χριστού είναι το πιο έγκυρο και μαρτυρημένο γεγονός της αρχαίας ιστορίας.   ΓΡΕΡΕΡ, Ιστορικός
ΑΡΘΡΑ

Κλείσιμο ΑΘΕΙΣΜΟΣ-ΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΑΙΡΕΣΕΙΣ-ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κλείσιμο ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Κλείσιμο ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΑΤΕΡΕΣ -ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κλείσιμο ΒΙΟΗΘΙΚΗ

Κλείσιμο ΓΑΜΟΣ-ΣΧΕΣΕΙΣ-ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Κλείσιμο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ -ΕΞΕΛΙΞΗ

Κλείσιμο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Κλείσιμο ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ-ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ-ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ/ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κλείσιμο ΙΣΛΑΜ

Κλείσιμο ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ-ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ-ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

Κλείσιμο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ-ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ-ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Κλείσιμο ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ-ΦΥΣΗ

Κλείσιμο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ

Κλείσιμο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ-ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ-ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

   επισκέπτες

   επισκέπτες online

ΑΓΓΕΛΙΑ
ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ - ΗΤΑΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΑΣ ΓΚΟΥΡΟΥ;

ΗΤΑΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΑΣ ΓΚΟΥΡΟΥ;

Αν και στις αφηγήσεις των Ευαγγελίων βλέπουμε τον Ιησού Χριστό να ισχυρίζεται ότι είναι Θεός, εν τούτοις πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι θα πρέπει να ερμηνευθούν όχι κατά γράμμα, αλλά κατά έναν μυστικιστικό τρόπο. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, θα πρέπει να ερμηνεύουμε τούς ισχυρισμούς του Ιησού όχι με την Δυτική, Ιουδαϊκή ή Χριστιανική έννοια, αλλά με την Ανατολική, Ινδουιστική ή Βουδιστική. Λένε, ναι, ο Ιησούς ήταν Θεός, και το γνώριζε και το διακήρυξε, αλλά είμαστε όλοι θεοί. Απλά είμαστε αδιαφώτιστοι και δεν συνειδητοποιούμε τη θεότητά μας.  Επίσης υποστηρίζουν ότι ο Ιησούς ήταν ένας φωτισμένος μυστικιστής, ένας γκουρού που απλώς συνειδητοποίησε τη θεότητά του. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι είναι θεοί. Είναι οι γκουρού, οι γιόγκι, και διάφοροι πνευματικοί δάσκαλοι. Γιατί λοιπόν, να μην ταιριάζει και ο Ιησούς σΆ αυτή την κατηγορία;

            Ο λόγος για τον οποίο κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, είναι απλός: Επειδή ο Ιησούς ήταν Ιουδαίος στην καταγωγή. Κανένας γκουρού δεν ήταν ποτέ Ιουδαίος, και κανείς Ιουδαίος δεν ήταν ποτέ γκουρού. Οι διαφορές –και πολύ περισσότερο οι αντιφάσεις- ανάμεσα στην Ιουδαϊκή θρησκεία του Ιησού και στις διδασκαλίες όλων των γκουρού, των Ινδουιστών ή των Βουδιστών και των οπαδών της Νέας Εποχής, είναι τόσο πολλές, τόσο τεράστιες και τόσο προφανείς, ώστε θα πρέπει κάποιος να είναι προκατειλημμένος για να μην μπορεί να τις διακρίνει. Είναι πέρα για πέρα αντιιστορικό να βλέπουμε τον Ιησού σαν Ινδουιστή και όχι σαν Ιουδαίο.

            Αν ο Ιησούς ήταν στην πραγματικότητα ένας γκουρού ή μυστικιστής, τότε θα λέγαμε ότι απέτυχε εντελώς να μεταδώσει την Ανατολική φιλοσοφία εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Θα ήταν ο χειρότερος διδάσκαλος στην Ιστορία, επειδή παραπλάνησε τους ακολούθους του σε κάθε ένα από τα βασικά σημεία που διαφοροποιούν τον Ιουδαϊσμό από τον Ανατολικό μυστικισμό. Οι Ιουδαίοι ήταν πολύ περήφανοι για τις πεποιθήσεις τους, τις οποίες κρατούσαν για περισσότερο από δύο χιλιετηρίδες, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο πανθεϊστικό, πολυθεϊστικό, μυστικιστικό αρχαίο κόσμο.

            Υπάρχουν οκτώ βασικοί λόγοι που φανερώνουν την διαφορά ανάμεσα στον Ιουδαϊσμό του Ιησού και στον Ανατολικό μυστικισμό των γκουρού.

 

  1. Ο Ιουδαϊσμός είναι μία δημόσια, ανοιχτή, εξωτερική θρησκεία, που αντλεί την πίστη της από έναν δημόσιο Νόμο (την Τορά) και από ένα δημόσιο βιβλίο (τις Γραφές). Σε αντίθεση με αυτό, οι γκουρού και οι μυστικιστές διδάσκουν μια εσωτερική προσωπική εμπειρία, η οποία δεν μπορεί να μεταδοθεί με λέξεις. Όταν ο Ιησούς δικαζότανε από τους Ιερείς, είπε το εξής: «Εγώ μίλησα στον κόσμο δημόσια, εγώ δίδαξα πάντοτε μέσα στη συναγωγή και μέσα στο ιερό, όπου πάντοτε συγκεντρώνονται οι Ιουδαίοι, και κρυφά δεν δίδαξα τίποτα. Τι με ρωτάς; Ρώτησε αυτούς που με άκουσαν, τι τούς μίλησα. Να, αυτοί ξέρουν όσα εγώ είπα» (Ιωάννης 18:20-21). Αυτά δεν είναι λόγια που θα έλεγε ένας γκουρού, αλλά ένας Ραββί.
  2.  Οι μυστικιστές της Ανατολής πιστεύουν την ιδέα ενός πανθεϊστικού θεού. ΓιΆ αυτούς, ο φωτισμός συνίσταται στο να συνειδητοποιήσουμε πως εμείς και το κάθετί είναι Θεός ή μέρος του Θεού. Καθώς οι Ουπανισάδες, ένα απΆ τα ιερά βιβλία του Ινδουϊσμού λένε: «Η ιδέα του Ενός είναι η πηγή για την αλήθεια, ενώ η ιδέα των πολλών είναι η πηγή όλης της πλάνης». Η Ιουδαϊκή όμως άποψη για τον Θεό, όπως και η Χριστιανική, είναι πως ο Θεός είναι ξεχωριστός από την δημιουργία, από τον κόσμο. Δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός. Συνεπώς υπάρχει μια τεράστια απόσταση ανάμεσα στον Δημιουργό και στο δημιούργημα. Το να ταυτίζουμε ένα δημιούργημα με τον Δημιουργό αποτελεί ειδωλολατρία, μια τρομερή αμαρτία. Η πίστη στην υπερβατικότητα του Θεού ξεκάθαρα διαφοροποιεί τον Ιουδαϊσμό από τις  μυστικιστικές θρησκείες και τον Ιησού από τους γκουρού. Αν ένας πιστός του Ιουδαϊσμού έλεγε στον γκουρού «Μόλις ανακάλυψα πως είμαι Θεός» η απάντηση του γκουρού θα ήταν «Συγχαρητήρια! Τελικά το κατάλαβες». Αν ένας Ιουδαίος έλεγε κάτι τέτοιο, η ανταπόκριση θα ήταν λιθοβολισμός (Ιωάννης 8:31-59) ή σταύρωση (Ιωάννης 19:1-7).
  3.  Για τούς Ιουδαίους ο Θεός είναι πρόσωπο. Η αποκάλυψη του Θεού στον Μωυσή στην καιόμενη βάτο όταν ο Θεός του αποκάλυψε το δικό Του αιώνιο όνομα ήταν «Εγώ είμαι ο Ων». Για τους Ιουδαίους είναι το όνομα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ- ΤΟΥ ΘΕΟΥ.  Αντίθετα, για τους γκουρού κάτι τέτοιο συνιστά όχι την απόλυτη πραγματικότητα, αλλά την απόλυτη πλάνη! ΓιΆ αυτούς η ατομικότητα και η προσωπικότητα είναι ψευδαίσθηση από την οποία πρέπει να απαλλαγούμε, αν θέλουμε να αποκτήσουμε την απόλυτη αλήθεια, τον απόλυτο φωτισμό.
  4.  Για τους μυστικιστές επίσης, η έννοια του χρόνου και της Ιστορίας είναι ψευδαίσθηση. Δεν είναι τίποτε άλλο, παρά απατηλές έννοιες που οφείλονται στην έλλειψη πνευματικού εσωτερικού φωτισμού. Ο φωτισμός συνίσταται στην απελευθέρωση από την έννοια του χρόνου. Η σωτηρία βρίσκεται στο άχρονο, στο μη πραγματικό. Ο Βούδας για παράδειγμα, απαγόρευε στους μαθητές του να κάνουν θαύματα, γιατί κάτι τέτοιο θα ενίσχυε την ψευδαίσθηση ότι αυτός ο προσωρινός και υλικός κόσμος είναι πραγματικός και κατΆ επέκταση σημαντικός. Αλλά για τους Ιουδαίους, ο χρόνος και η ύλη, και κατά συνέπεια ο κόσμος, είναι πραγματικός, επειδή ο Θεός τον δημιούργησε. Για τον Ιουδαϊσμό, ο Θεός είναι γνωστός και αποκάλυψε τον Εαυτό Του μέσα στον Χρόνο και την Ιστορία. Ο Ιουδαϊσμός είναι μια ιστορική θρησκεία. Ο Θεός αποκάλυψε τον Εαυτό Του στα ιστορικά γεγονότα. Για τον μυστικιστή, η σωτηρία συνίσταται στο να επιστρέψει κανείς πριν από τη γέννησή του εγώ του, στην απλότητα της μήτρας.    Διακηρύσσουν πως κάτι τέτοιο γίνεται με αναπνευστικές ασκήσεις, όπως η γιόγκα και ο Ταοϊσμός, όπου η αναπνοή γίνεται όπως ενός μωρού, και στο τέλος δεν διακρίνεται η εισπνοή απΆ την εκπνοή, έτσι  ώστε το εγώ και ο κόσμος να μην αποτελούν πλέον διακριτές πραγματικότητες. Και ο τελικός σκοπός συνίσταται στην ταύτιση με όλα τα πράγματα και συνεπώς στην αποπροσωποποίηση. Για τον Ιουδαίο όμως, η σωτηρία έγκειται στο τι κάνει ο Θεός και στους σκοπούς Του που εκπληρώνονται μέσα στο χρόνο, στο χώρο και στην Ιστορία. Οι μυστικιστές κοιτούν πίσω απΆ το χρόνο, ενώ οι Ιουδαίοι και οι Χριστιανοί μπροστά στο χρόνο, σΆ αυτό που θα λέγαμε «η Ημέρα του Κυρίου».
  5.       Οι μυστικιστές πιστεύουν πως ο Θεός δεν μπορεί να γίνει γνωστός, παρά μονάχα μέσα από μια μυστικιστική εμπειρία. Οι Ιουδαίοι  αντιθέτως πιστεύουν ότι ο Θεός έκανε τον Εαυτό Του γνωστό δημόσια, μέσα από πράξεις και λόγους και αποκαλύψεις , οι οποίες περιγράφονται στην Αγία Γραφή. ( Ας θυμηθούμε πως προς το παρόν, το ερώτημα δεν είναι ποια απΆ τις δύο αντιλήψεις είναι η ορθή, αλλά αν αυτές οι δύο μπορούν να ταυτιστούν, ή αν είναι αντιτιθέμενες μεταξύ τους. Αν είναι αντιτιθέμενες, τότε ο Ιησούς δεν θα μπορούσε να είναι ένας γκουρού).
  6.        Για τους Ιουδαίους, ο Θεός είναι ένα πρόσωπο ενεργητικό και όχι παθητικό. Αυτό εξηγεί και γιατί ο Θεός απεικονίζεται στις Γραφές σαν βασιλιάς, σαν σύζυγος, ή σαν πολεμιστής ή οικοδεσπότης. Στις άλλες θρησκείες, ο άνθρωπος ψάχνει για τον Θεό, αλλά στις Γραφές είναι ο Θεός που ψάχνει και αναζητά τον καθένα από μας. Η δική μας προσπάθεια να ανακαλύψουμε τον Θεό αποτυγχάνει. (Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις του Πύργου της Βαβέλ- μια ψευδοθρησκεία, ή οι περιπτώσεις των ψευδοπροφητών και των ανθρώπινων προσδοκιών για τον Μεσσία). Αντίθετα, η προσπάθεια του Θεού για μας επιτυγχάνει ( όπως π.χ. η κλήση του Αβραάμ, οι αληθινοί προφήτες, και η δράση του Ιησού Χριστού). Για τους Ανατολικούς μυστικιστές, ο Θεός είναι παθητικός. Τον βρίσκουμε εμείς και όχι αυτός εμάς. Επίσης αυτός ο Θεός είναι απρόσωπος και άχρονος και περιλαμβάνει κάθε αντίθεση στην ουσία του. Χαρακτηρίζεται από κάθε λογής αντιφάσεις. Είναι τόσο ισχυρός όσο και ανίσχυρος, προσωπικός και απρόσωπος, βουλητικός και άβουλος, ηθικός και μη-ηθικός. Χαρακτηριστικό είναι να αναφέρουμε ότι μόνο στον Ιουδαϊσμό και στον Χριστιανισμό ο Θεός απεικονίζεται ως αρρενωπή θα λέγαμε ύπαρξη (βέβαια κάτι τέτοιο δεν θα πρέπει να εκληφθεί κατά γράμμα, διότι ο Θεός δεν έχει ανθρώπινο σώμα), σε αντιδιαστολή με τις άλλες θρησκείες στις οποίες ο Θεός ή οι θεοί έχουν τόσο αρσενική όσο και θηλυκή απεικόνιση (π.χ. θεοί και θεές). Μέσα στην Αγία Γραφή βλέπουμε τον Θεό πάντοτε ως μια δυναμική πατριαρχική προσωπικότητα (π.χ. κυνηγός, ψαράς, κριτής, βασιλιάς, άρχοντας, οικοδεσπότης).   Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρει ο C.S.Lewis  ένας μεγάλος απολογητής της Χριστιανικής πίστης, στο περίφημο βιβλίο του «Miracles» (Θαύματα):   «Οι άνθρωποι είναι απρόθυμοι να περάσουν απΆ την αντίληψη μιας απρόσωπης και αρνητικής θεότητας στην αντίληψη του ζωντανού Θεού. Και δεν εκπλήσσομαι για κάτι τέτοιο. Εδώ βρίσκεται η κύρια ρίζα του πανθεϊσμού, η οποία αποτελεί και το λόγο άρνησης στην παραδοσιακή αντίληψη του Θεού. Η παραδοσιακή αντίληψη έγινε μισητή όχι επειδή απλά και μόνο απεικονίζει τον Θεό σαν άνθρωπο, αλλά επειδή τον παρουσιάζει δυναμικά ως βασιλιά ή ακόμη ως πολεμιστή. Ο Θεός του Πανθεϊστή αντιθέτως, δεν κάνει τίποτα και δεν απαιτεί τίποτα. Δεν υπάρχει φόβος να σε κυνηγήσει. Δεν υπάρχει φόβος με μια ματιά του να φύγουν από μπροστά του ο ουρανός και η γη. Αν μια τέτοια αντίληψη είναι αληθινή, τότε θα μπορούσαμε να πούμε πως οι Χριστιανικές ιδέες για έναν Θεό βασιλιά, δεν αποτελούν παρά ιστορικό ατύχημα, το οποίο ο πανθεϊσμός θα όφειλε να εξαλείψει. Το σοκ συνίσταται στο ότι κάτι τέτοιο δεν κατέστη ποτέ εφικτό. Είναι κάτι αντίστοιχο με το σοκ που νιώθουμε σε ζητήματα καθημερινά: Όπως όταν κάποιος αναπνέει πίσω μας μέσα στο σκοτάδι, ή όπως όταν συναντούμε κάτι ζωντανό εκεί που πρώτα νομίζαμε πως όλα είναι νεκρά και οπισθοχωρούμε με τρόμο φωνάζοντας «Προσοχή! Είναι ζωντανό!».  Είναι ακριβώς το σημείο αυτό, στο οποίο πολλοί οπισθοχωρούν και φεύγουν μακρυά από τη Χριστιανική πίστη. Ένας Θεός απρόσωπος – όλα ωραία και καλά. Ένας υποκειμενικός Θεός ομορφιάς, αλήθειας και καλωσύνης, ένας Θεός αληθινός μόνο για μας – ακόμα καλύτερα. Μια άμορφη, απρόσωπη ζωτική δύναμη που μας εμπερικλείει – το καλύτερο απΆ όλα.  Αλλά όμως, ένας Θεός ζωντανός που έρχεται και μας διεκδικεί με δύναμη και μεγαλοπρέπεια, ένας Θεός κυνηγός, βασιλιάς, σύζυγος που έχει δικαιώματα στη ζωή μας – αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό και συνάμα τρομακτικό.
  7.      Ο Θεός  στην Ιουδαϊκή αντίληψη είναι ηθικός. Επίσης είναι δίκαιος και άγιος και η εντολή Του προς εμάς είναι: «Γίνεσθε άγιοι, γιατί εγώ είμαι ¶γιος». Επίσης δίνει εντολές. Έχει βούληση. Μισεί το κακό και αγαπά το καλό.  Αντίθετα, ο πανθεϊστικός Θεός των γκουρού δεν έχει βούληση ή ηθικό νόμο, αλλά ούτε και ηθικές προτιμήσεις. Δεν διακρίνει ηθικές κατηγορίες. Για τους γκουρού η ηθική δεν αποτελεί παρά ένα προκαταρκτικό στάδιο στην εσωτερική φώτιση. Ο Πανθεϊστικός Θεός είναι πέραν του καλού και του κακού.
  8.    Ίσως όμως, ο κύριος λόγος για τον οποίο οι ανατολικές θρησκείες έχουν τέτοια απήχηση ανάμεσα στους σύγχρονους Χριστιανούς είναι ότι δεν έχουν αντίληψη περί της κολάσεως. Ο Θεός των γκουρού δεν κρίνει και δεν τιμωρεί την αμαρτία, επειδή στη φιλοσοφία της Ανατολής δεν υπάρχει αντίληψη περί αμαρτίας και κατά συνέπεια δεν υπάρχει αποχωρισμός αιώνιος από τον Θεό. Ο Θεός των γκουρού είναι το Όλο που υπάρχει.    Απεναντίας, στην Ιουδαϊκή και Χριστιανική αντίληψη, υπάρχει η αιώνια και απόλυτη δικαιοσύνη και κρίση εκ μέρους του Θεού. Η ύπαρξη συνεπώς της κόλασης, αποτελεί λογικό επακόλουθο. Υπάρχει η διάκριση μεταξύ δημιουργήματος και Δημιουργού, καθώς και η δική μας ελεύθερη βούληση με την οποία εκλέγουμε την Κόλαση ή τον Ουρανό, την σωτηρία ή την απώλεια. Οι πανθεϊστές δεν πιστεύουν στην αντίληψη της κόλασης επειδή γιΆ αυτούς δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά μόνο ο Θεός, και συνεπώς η έννοια του αποχωρισμού από τον Θεό είναι ανέφικτη κατΆ αυτούς.  Οι Ιουδαίοι και οι Χριστιανοί πιστεύουν στην κόλαση, επειδή δεν είμαστε μέρος του Θεού και έχουμε το δικαίωμα να τον αρνηθούμε. Ο Ιησούς ξεκάθαρα δίδαξε ότι η κόλαση είναι αληθινή και ότι πολλοί θα βρεθούν σε ένα τέτοιο μέρος.

 Έτσι λοιπόν, έχουμε οχτώ διαφορές ανάμεσα στη διδασκαλία του Ιησού όπως τη βλέπουμε στη Καινή Διαθήκη, και τη διδασκαλία των γκουρού και των μυστικιστών της Ανατολής. Το να κατατάσσουμε τον Ιησού στους γκουρού είναι τόσο λάθος, όσο και το να κατατάσσουμε τον Μαρξ στους καπιταλιστές!

               Θα μπορούσε όμως κάποιος να πει: Μήπως παρεξηγήσαμε τη διδασκαλία Του; Μήπως οι Ιουδαίοι και οι Χριστιανοί παρανόησαν τη διδασκαλία Του; Μήπως απλώς απέτυχαν να καταλάβουν τι πραγματικά δίδαξε; Αυτό είναι το σενάριον που θα πρέπει κάποιος να πιστεύσει αν θεωρεί πως ο Ιησούς ήταν ένας γκουρού. Στην περίπτωση αυτή όμως, θα ήταν ο χειρότερος δάσκαλος στην ιστορία, επειδή απέτυχε να μεταδώσει τη διδασκαλία του σωστά.

             Αν δίδαξε πράγματι μυστικισμό και δεν ήταν ένας ραββί, αλλά ένας «φωτισμένος δάσκαλος», τότε θα λέγαμε ότι δεν ήταν καθόλου φωτισμένος, επειδή εξαπάτησε τους πάντες σε σχέση με το κήρυγμά του! Ένας τέλειος δάσκαλος θα ήταν σε θέση να εκτιμήσει το πώς θα εκλάμβανε τη διδασκαλία του, το ακροατήριό του.

            Ο Ιησούς ήταν Ιουδαίος. Αυτό το απλό γεγονός αναιρεί την υπόθεση ότι ήταν γκουρού. Ποτέ δεν δίδαξε στο λαό της εποχής του κάτι διαφορετικό από την Αγία Γραφή. Ο ίδιος μάλιστα ισχυρίσθηκε πως ήρθε να εκπληρώσει το Νόμο και τους Προφήτες και όχι να τους καταλύσει (Ματθ.5:17). Δεν ίδρυσε μια καινούργια θρησκεία. Απλά εκπλήρωσε την παλαιά. Παρά την αντιπαράθεση στην οποία βρίσκονται Ιουδαίοι και Χριστιανοί σήμερα, δεν βλέπουμε ούτε τη παραμικρή νύξη ότι πρόκειται για διαφορετικές διδασκαλίες ή ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι εσφαλμένη στις αντιλήψεις της περί Θεού. Αντιθέτως, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αποτελεί κοινή πεποίθηση των Χριστιανών ότι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη είναι εμπνευσμένες από τον Θεό.

            Επιπρόσθετα, ο Ιησούς δεν ταξίδεψε ποτέ μακριά από την πατρίδα Του για να μυηθεί στον μυστικισμό της Ανατολής. Τα σενάρια που θέλουν κάτι τέτοιο, είναι εικασίες και μύθοι που ξεπήδησαν πολλούς αιώνες αργότερα. Επίσης δεν υπήρχε περίπτωση να διδαχθεί τον μυστικισμό μέσα στην κοινωνία του Ιουδαϊκού λαού. Οι Ιουδαίοι δεν ήταν ανοικτοί σε άλλες διδασκαλίες και δεν αποτελούσαν μια ανεκτική πλουραλιστική κοινωνία όπως η σημερινή. Ακόμη και η διδασκαλία των Εσσαίων ήταν περισσότερο Ιουδαϊκή παρά Ανατολική σε ότι αφορά τις οκτώ διαφορές που είδαμε. 

            Αν οι Ινδουϊστές έρχονταν σε επαφή με τον Ιουδαϊσμό, θα τον συμπεριλάμβαναν στην διδασκαλία τους, αλλά όμως οι Ιουδαίοι τις διδασκαλίες του μυστικισμού θα τις απέρριπταν αμέσως.

            Ο λόγος γιΆ αυτό είναι ότι οι Ιουδαίοι πιστεύουν ότι υπάρχει απόλυτη και αντικειμενική αλήθεια, ενώ οι Ινδουιστές αρνούνται κάτι τέτοιο. Επίσης οι Ιουδαίοι δέχονται τη διάκριση ανάμεσα στο Θεό και το δημιούργημα, στο υποκείμενο και στο αντικείμενο, ενώ οι μυστικιστές αυτά τα θεωρούν ταυτόσημα. Πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να φανταστούμε μία σύνθεση μεταξύ Ιουδαϊσμού και μυστικισμού. Επιπρόσθετα είναι εξαιρετικά απίθανο να φανταστούμε ότι ο ιστορικός Ιησούς είναι διαφορετικός από τον Ιησού της Καινής Διαθήκης. Δεν υπάρχει κανένα ιστορικό στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι ισχυρισμοί Του για την θεότητά Του προστέθηκαν μεταγενέστερα.

 Αφού οι μαθητές ήταν και οι ίδιοι Ιουδαίοι, θα ήταν αδύνατον να ισχυρισθούμε ότι θεοποίησαν τον Ιησού. Για έναν Ιουδαίο, η ταύτιση του δημιουργήματος με τον Δημιουργό θεωρείται η υπέρτατη βλασφημία. Ποτέ σε όλη τη διάρκεια της Ιουδαϊκής ιστορίας και πολιτισμού δεν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν υπήρχε τέτοιο κίνητρο ούτε από τους μαθητές, αλλά ούτε και από την μεταγενέστερη χριστιανική κοινότητα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Μπαλαγιάννης

 

Μετάφραση από το βιβλίο "Handbook of Christian Apologetics" by Peter Kreeft & Ronald K. Tacelli(Κεφάλαιο The Divinity of Christ-Τμήμα The Quintilemma: Lord, liar, lunatic, myth or guru?)

Copyright (c) 1994 by Peter Kreeft & Ronald K. Tacelli.

Χρησιμοποιήθηκε κατόπιν αδείας από το InterVarsity Press, P.O. Box 1400,

Downers Grove, IL 60515 USA. website: www.ivpress.com

Ημερομηνία καταχώρησης : 03/02/2009 @ 07:37
Τελευταία ενημέρωση : 03/02/2009 @ 07:37
Κατηγορία : ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ
Η σελίδα διαβάστηκε 2321 φορές


Print preview Print preview     Τυπώστε την σελίδα Τυπώστε την σελίδα


ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ
Εγγραφείτε στην Ομάδα Αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ για να μπορώ να σας ενημερώνω για ενδιαφέροντα χριστιανικά άρθρα, επιλεγμένες ειδήσεις χριστιανικού ενδιαφέροντος, όπως και για νέες κυκλοφορίες χριστιανικών βιβλίων και μοναδικών προσφορών.
Η λίστα αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ανήκει στις ιστοσελίδες www.diakrisis.gr και www.christianbook.gr. Αφού εγγραφείτε οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε μπορείτε να διαγραφείτε εύκολα και απλά.
Όσοι εγγραφείτε θα λάβετε ως δώρο το θαυμάσιο βιβλίο ΓΙΑΤΙ Η ΒΙΒΛΟΣ ΥΠΕΡΕΧΕΙ σε pdf. Μετά την εγγραφή σας θα μπορείτε να το κατεβάσετε από την κατηγορία ΑΡΧΕΙΑ της ομάδας αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ: http://groups.google.gr/group/erevnitis?hl=el.
Για να εγγραφείτε εύκολα και γρήγορα στείλτε κενό email στο erevnitis+subscribe@googlegroups.com και αυτόματα θα εγγραφείτε. :

Ομάδες Google
diakrisis
Επισκεφτείτε την παρούσα ομάδα


ΜΗΧΑΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ




ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ
Επισκεφτείτε το ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Πατήστε ΕΔΩ για το Ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Μιλάμε για τον ζωντανό Ιησού Χριστό!
^ Πάνω ^